Przerwa w pracy: rodzaje, ile trwa i kiedy jest płatna według Kodeksu pracy

Druga przerwa 15 minut dochodzi, gdy dzień pracy jest dłuższy niż 9 godzin, a trzecia powyżej 16 godzin. Tak brzmi przepis od 26 kwietnia 2023 roku i to jest jedyna przerwa, która należy się każdemu pracownikowi bez dodatkowych warunków. Przerwa w pracy przysługuje w trakcie pracy, w zakładzie pracy albo w innym miejscu jej wykonywania, i zgodnie z Kodeksem pracy nie wymaga wniosku.

Obok niej Kodeks pracy i ustawy osobne znają jeszcze dziesięć innych przerw: niepłatną przerwę na posiłek do 60 minut, 5 minut po każdej godzinie przy komputerze, przerwy na karmienie, 30 minut dla młodocianych, 15 minut dla osób z niepełnosprawnością, przerwy w pracy uciążliwej, przerwy kierowców i przerwę w systemie przerywanym. Poniżej rozpisujemy wszystkie rodzaje przerw w pracy z podstawą prawną, mówimy, które są płatne, i pokazujemy, jak zapisać je w grafiku, żeby kontrola i lista płac się zgadzały.

Stan prawny na wrzesień 2026, ostatnia aktualizacja 26 września 2026.

Co Kodeks pracy mówi o przerwie w pracy

Art. 134 § 1 Kodeksu pracy daje pracownikowi prawo do przerwy trwającej co najmniej 15 minut, gdy jego dobowy wymiar czasu pracy wynosi co najmniej 6 godzin, do dodatkowej przerwy 15 minut przy wymiarze dłuższym niż 9 godzin i do kolejnej przy wymiarze dłuższym niż 16 godzin. Wszystkie te przerwy wlicza się do czasu pracy (§ 2). Pracodawca nie może ich skrócić, może za to wydłużyć, na przykład do 20 albo 30 minut, i wtedy też są płatne. Przy dobowym wymiarze poniżej 6 godzin przerwa nie przysługuje z ustawy, a przy 10 i 12 godzinach pracy przysługuje przerwa podwójna.

Prawo do dodatkowej przerwy pojawia się więc dopiero powyżej 9 godzin, a 15-minutowa przerwa to minimum przy każdej zmianie od 6 godzin. Progi liczy się od dobowego wymiaru z rozkładu, nie od faktycznie przepracowanych godzin. Kasjerka zaplanowana na 8 godzin ma jedną przerwę, nawet jeśli tego dnia wyjdzie po 5 godzinach. Pracownik hali z dwunastką w systemie równoważnym ma dwie przerwy, bo 12 to więcej niż 9. Nadgodziny nie tworzą nowej przerwy, chyba że regulamin tak stanowi. Prawo do kolejnej przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut zależy więc od planu na dany dzień, a nie od tego, jak długo pracownik został tego dnia w zakładzie.

Szczegóły dla zmiany ośmiogodzinnej, w tym pracy fizycznej i przy komputerze, opisuje wpis ile przerwy na 8 godzin pracy, a rozkład dwóch przerw na dwunastce i odpoczynek po zmianie wpis ile przerwy na 12 godzin pracy.

Co kodeks pracy mówi o przerwie w pracy?

Że przy 6 godzinach pracy należy się 15 minut płatnej przerwy, przy więcej niż 9 godzinach 30 minut, a przy więcej niż 16 godzinach 45 minut (art. 134). Pracodawca może dodatkowo wprowadzić jedną przerwę niepłatną do 60 minut na posiłek albo sprawy osobiste (art. 141).

Czy przy 6 godzinach pracy należy się przerwa?

Tak, bo art. 134 mówi „co najmniej 6 godzin”, więc równe 6 godzin już daje 15 minut płatnej przerwy. Przy 5 godzinach i 45 minutach przerwy z ustawy nie ma, choć pracodawca może ją wprowadzić w regulaminie. Pracownica karmiąca przy 6 godzinach pracy ma dodatkowo jedną przerwę 30 minut na karmienie.

Jakie są rodzaje przerw w pracy

W polskim prawie pracy jest jedenaście rodzajów przerw w pracy: jedna powszechna z art. 134, jedna niepłatna z art. 141, jedna z systemu przerywanego z art. 139 oraz osiem przerw dla grup szczególnych albo rodzajów pracy, wynikających z Kodeksu pracy, ustawy o rehabilitacji, ustawy o czasie pracy kierowców i rozporządzenia o monitorach ekranowych. Różnią się długością, tym, komu przysługują, i tym, czy są wliczane do czasu pracy.

Przepisy prawa pracy nakładają na pracodawcę obowiązek umożliwienia każdej z tych przerw, a w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie pracy można je wydłużyć. Przerwa „na papierosa”, „na kawę” albo „na toaletę” nie ma osobnej podstawy. Wyjście do toalety jest naturalną częścią czasu pracy, a papieros mieści się w przerwie z art. 134 albo w przerwie niepłatnej z art. 141, jeśli pracodawca ją wprowadził.

Jakie są rodzaje przerw w pracy?

Płatna przerwa z art. 134 (15, 30 albo 45 minut zależnie od długości dnia), niepłatna do 60 minut z art. 141, przerwa w systemie przerywanym, przerwy przy monitorze, na karmienie, dla młodocianych, dla osób z niepełnosprawnością, w pracy uciążliwej, dla kierowców, przerwy z regulaminu i powstrzymanie się od pracy przy zagrożeniu.

Jak nazywa się przerwa w pracy?

W Kodeksie pracy nie ma nazwy, przepis mówi o „przerwie w pracy wliczanej do czasu pracy”. W firmach mówi się „przerwa śniadaniowa” albo „regeneracyjna” na 15 minut z art. 134, „przerwa lunchowa” albo „obiadowa” na niepłatną przerwę z art. 141, a „przerwa ekranowa” na 5 minut przy monitorze.

Czy przerwa w pracy jest płatna

Przerwa jest płatna wtedy, gdy przepis wlicza ją do czasu pracy, a tak jest ze wszystkimi przerwami z tabeli poza dwiema: przerwą na posiłek z art. 141 i przerwą w systemie przerywanym z art. 139. Za czas przerwy wliczanej do czasu pracy pracownik dostaje normalne wynagrodzenie, a przerwa liczy się do wymiaru, więc nie trzeba jej odpracowywać. Piętnaście minut z art. 134 mieści się więc w ośmiu godzinach zmiany, a nie wydłuża jej do 8:15.

Przerwa niepłatna z art. 141 działa odwrotnie. Pracodawca wprowadza ją w regulaminie, układzie zbiorowym albo umowie o pracę i wtedy pracownik spędza w zakładzie 9 godzin, z czego 8 to praca. Za godzinę przerwy nie ma wynagrodzenia, ale pracownik może wyjść z zakładu. W systemie przerywanym przerwa może trwać do 5 godzin, nie wlicza się do czasu pracy, ale pracownik dostaje za nią połowę wynagrodzenia za przestój (art. 139 § 1).

Czy przerwa w pracy jest płatna?

Tak, jeśli wynika z art. 134 albo z przepisu o grupie szczególnej, bo takie przerwy wlicza się do czasu pracy. Nie jest płatna przerwa na posiłek do 60 minut z art. 141, a przerwa w systemie przerywanym jest płatna w połowie stawki za przestój.

Kiedy należą się 2 przerwy w pracy: 10 i 12 godzin

Dwie płatne przerwy z art. 134 należą się, gdy dobowy wymiar czasu pracy jest dłuższy niż 9 godzin, czyli na zmianach 10-, 11- i 12-godzinnych w systemie równoważnym, a także przy 9,5 godziny w ruchomym rozkładzie. Przy równych 9 godzinach jest jedna przerwa, bo przepis mówi „dłuższy niż 9”. Trzecia przerwa dochodzi dopiero powyżej 16 godzin, w praktyce przy dobach ochrony i dyżurach medycznych.

Dwie przerwy to razem 30 minut, ale nie muszą być połączone; w ciągu dnia pracy każda z nich może wypaść w innej porze. Na dwunastce od 6:00 do 18:00 sensowny układ to przerwa około 9:30 i druga około 14:30, bo Kodeks nie mówi, kiedy przerwy przypadają, tylko ile trwają. Pracodawca ustala ich pory w regulaminie albo w grafiku; pracownik nie może ich sobie odebrać na koniec zmiany i wyjść pół godziny wcześniej, chyba że pracodawca się na to zgodzi.

Kiedy należą się 2 przerwy w pracy?

Gdy dobowy wymiar czasu pracy przekracza 9 godzin (art. 134 § 1 pkt 2). Na zmianie 10-, 11- i 12-godzinnej pracownik ma dwie przerwy po 15 minut, obie płatne. Przy dokładnie 9 godzinach jest jedna przerwa.

Kiedy 30 minut przerwy w pracy

Trzydzieści minut przerwy w jednym kawałku przysługuje pracownikowi młodocianemu, gdy jego dobowy wymiar przekracza 4,5 godziny (art. 202 § 3¹ Kodeksu pracy), oraz pracownicy karmiącej piersią jako każda z dwóch przerw na karmienie (art. 187). Trzydzieści minut w sumie ma też każdy pracownik na zmianie dłuższej niż 9 godzin, jako dwie przerwy po 15 minut, oraz kierowca przy 6 do 9 godzinach pracy z art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców.

Firma może również sama ustalić 30 minut jako standard, na przykład w regulaminie hali produkcyjnej. Wtedy cała półgodzina jest płatna, bo wydłużenie przerwy z art. 134 nie zmienia jej charakteru. Częsty błąd polega na rozbiciu: 15 minut płatnych plus 15 minut „na własny koszt” bez zapisu w regulaminie. Bez podstawy z art. 141 taka druga kwadransowa przerwa też jest czasem pracy i trzeba za nią zapłacić.

Kiedy 30 minut przerwy w pracy?

Młodociany dostaje 30 minut nieprzerwanie przy pracy dłuższej niż 4,5 godziny, karmiąca dwie przerwy po 30 minut, każdy pracownik dwie przerwy po 15 minut przy zmianie dłuższej niż 9 godzin, a kierowca 30 minut przy 6 do 9 godzinach pracy. Pracodawca może też wydłużyć przerwę z art. 134 do 30 minut w regulaminie.

Przerwy w pracy dla osób niepełnosprawnych, młodocianych i karmiących

Dodatkowe przerwy, ponad 15 minut z art. 134, mają cztery grupy pracowników i dwa rodzaje pracy. Osoby pracujące przy monitorze co najmniej połowę dobowego wymiaru dostają 5 minut po każdej godzinie pracy przy ekranie, chyba że pracodawca zapewni przemienne łączenie pracy przy ekranie z inną (§ 7 rozporządzenia o monitorach ekranowych). Pracownica karmiąca piersią ma dwie przerwy po 30 minut, a przy więcej niż jednym dziecku po 45 minut; przy pracy do 6 godzin jedną przerwę, a poniżej 4 godzin żadnej (art. 187).

Pracownik młodociany ma 30 minut nieprzerwanej przerwy, gdy dobowy wymiar czasu pracy młodocianego przekracza 4,5 godziny (art. 202 § 3¹). Przerwy w pracy dla osób niepełnosprawnych wynikają z osobnej ustawy: osoba z niepełnosprawnością, niezależnie od stopnia, ma dodatkowe 15 minut na gimnastykę usprawniającą albo wypoczynek (art. 17 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Do tego pracownicy zatrudnieni w warunkach szczególnie uciążliwych albo szkodliwych oraz w przypadku pracy monotonnej albo w tempie z góry ustalonym mają przerwy z wykazu pracodawcy, ustalonego po konsultacji z załogą i lekarzem medycyny pracy (art. 145 Kodeksu pracy). Skrócenie czasu pracy w takich warunkach polega na ustanowieniu przerw w pracy wliczanych do czasu pracy albo na obniżeniu norm, a wydłużenie przerw w przypadku pracy szkodliwej dla zdrowia jest częstym zapisem regulaminów w hutach i lakierniach.

W praktyce w jednym sklepie mogą pracować obok siebie kasjerka z jedną przerwą 15 minut, uczennica z 30 minutami i pracownica karmiąca z 75 minutami przerw w ciągu 8 godzin. Przerwy w pracy dla osób z uprawnieniami dodatkowymi nie zastępują 15-minutowej przerwy z art. 134, tylko do niej dochodzą. Grafik musi to widzieć przy osobie, nie przy stanowisku, bo uprawnienie idzie za człowiekiem.

Ile przerwy dla osoby z niepełnosprawnością?

Piętnaście minut z art. 134 plus dodatkowe 15 minut na gimnastykę usprawniającą albo wypoczynek z art. 17 ustawy o rehabilitacji, razem 30 minut przy zmianie od 6 godzin; taka przerwa w pracy przysługuje bez wniosku, z mocy ustawy. Obie przerwy są wliczane do czasu pracy. Osoba ze stopniem znacznym albo umiarkowanym ma ponadto krótszą normę: 7 godzin na dobę i 35 w tygodniu.

Przerwa na posiłek do 60 minut i przerwa śniadaniowa

Przerwa na posiłek albo załatwienie spraw osobistych z art. 141 Kodeksu pracy trwa do 60 minut, nie wlicza się do czasu pracy i wchodzi w życie tylko wtedy, gdy pracodawca wprowadzi ją w układzie zbiorowym, regulaminie pracy albo umowie o pracę. Pracodawca może wprowadzić tylko jedną taką przerwę w dobie. To jedyna przerwa, która wydłuża pobyt w zakładzie ponad wymiar, i jedyna, za którą nie ma wynagrodzenia.

Potocznie „przerwa śniadaniowa” oznacza zwykle 15 minut z art. 134, a „lunchowa” albo „obiadowa” przerwę z art. 141. W biurze z rozkładem 8:00 do 17:00 i godzinną przerwą obiadową pracownik pracuje 8 godzin, a w zakładzie jest 9; w czasie tej przerwy może opuścić zakład pracy. W sklepie z rozkładem 6:00 do 14:00 bez przerwy obiadowej jest 8 godzin w zakładzie i 8 w ewidencji, w tym 15 minut płatnej przerwy. Przerwa na posiłek profilaktyczny w warunkach uciążliwych to co innego: posiłek pracodawca zapewnia z art. 232, a czas na jego zjedzenie mieści się w przerwach z art. 145.

Kiedy 45 minut przerwy w pracy?

Przy zmianie dłuższej niż 16 godzin, jako trzy przerwy po 15 minut z art. 134, oraz u kierowców pracujących powyżej 9 godzin z art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców. Karmiąca więcej niż jedno dziecko ma dwie przerwy po 45 minut. Poza tym 45 minut może wynikać z regulaminu pracy.

Przerwa w pracy przy komputerze

Osoba, która pracuje przy monitorze ekranowym co najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy, ma prawo do co najmniej 5 minut przerwy po każdej godzinie nieprzerwanej pracy przy obsłudze monitora ekranowego, wliczanej do czasu pracy, jeżeli pracodawca nie zapewni łączenia przemiennego pracy związanej z obsługą monitora z innymi pracami (§ 7 rozporządzenia w sprawie bhp na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe, po zmianie z 17 listopada 2023 roku). Przy 8 godzinach przed ekranem daje to 40 minut plus 15 z art. 134, razem 55 minut; przerwa przysługuje po każdej pełnej godzinie nieprzerwanej pracy przy ekranie.

Przerw ekranowych nie łączy się w jedną długą, bo ich sens to odpoczynek oczu co godzinę. Nie dotyczą one kasy fiskalnej ani terminala w magazynie, jeśli praca przy ekranie nie zajmuje połowy zmiany. W recepcji hotelu, gdzie recepcjonista ma ekran przez całą zmianę, przysługują. Szczegóły i sposób zapisu w ewidencji są we wpisie o przerwach na 8 godzin pracy, do którego link jest wyżej.

Przerwa w pracy na umowie zlecenie

Zleceniobiorca nie ma prawa do przerwy z art. 134 ani do żadnej innej przerwy z Kodeksu pracy, bo przepisy o czasie pracy dotyczą pracowników. W przypadku pracy na zleceniu pracy przysługuje tylko to, co zapisano w umowie. Przerwę można zapisać w umowie zlecenia i wtedy obowiązuje jako warunek umowny, płatny albo nie, zależnie od zapisu. Zleceniodawca odpowiada jednak za bezpieczne warunki pracy także wobec zleceniobiorców (art. 304 Kodeksu pracy), więc przy pracy fizycznej przez 12 godzin bez żadnej przerwy naraża się na zarzut inspektora.

Kierowca na zleceniu jest wyjątkiem, bo przerwy z art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców stosuje się także do kierowców poza stosunkiem pracy. Ile godzin w ogóle wolno pracować na zleceniu i gdzie leży granica etatu, wyjaśnia wpis o limicie godzin na umowie zlecenie.

[[cta:grafik]]

Przerwa a prywatne wyjście i jego odpracowanie

Wyjście prywatne w czasie pracy nie jest przerwą, tylko zwolnieniem od pracy na wniosek pracownika, a jego odpracowanie nie stanowi nadgodzin (art. 151 § 2¹ Kodeksu pracy). Pracownik składa pisemny albo elektroniczny wniosek o wyjście, na przykład na dwie godziny do lekarza, a pracodawca może zgodzić się na odpracowanie w innym dniu albo w tej samej dobie, byle nie naruszyło to 11 godzin odpoczynku dobowego. Czas wyjścia nie jest czasem pracy i bez odpracowania obniża wynagrodzenie.

Różnica wobec przerwy jest w trzech miejscach: przerwa z art. 134 przysługuje z ustawy, jest płatna i nie wymaga wniosku; wyjście prywatne zależy od zgody pracodawcy, jest niepłatne i wymaga wniosku. W ewidencji czasu pracy wyjście prywatne zapisuje się jako zwolnienie od pracy, a odpracowanie jako zwykłe godziny. Sklep, który pozwala kasjerce wyjść o 12:00 i wrócić o 14:00, a potem odpracować do 18:00 zamiast do 16:00, nie płaci jej za nadgodziny, o ile ma jej wniosek na piśmie albo w systemie.

Przerwa a odpoczynek między zmianami

Przerwa w czasie pracy to kilkanaście minut w środku zmiany, a odpoczynek to czas między zmianami: co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdej dobie (art. 132) i 35 godzin raz w tygodniu (art. 133). To dwa różne pojęcia i dwa różne przepisy, choć w rozmowie o grafiku często się mieszają. Przerwa jest w czasie pracy, odpoczynek poza nim.

Naruszenie przerwy to zwykle brak możliwości odejścia od stanowiska, na przykład w jednoosobowym sklepie bez zastępstwa. Naruszenie odpoczynku to zbyt szybki powrót do pracy, na przykład zmiana do 22:00 i następna od 6:00. Jak liczyć 24 godziny od początku zmiany, opisuje wpis o dobie pracowniczej, a zasady nocy wpis o godzinach nocnych w pracy.

Co mówi art. 210 Kodeksu pracy?

Że pracownik ma prawo powstrzymać się od pracy, gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bhp i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia albo życia, zawiadamiając o tym przełożonego. Jeśli to nie usuwa zagrożenia, może oddalić się z miejsca pracy. Za ten czas zachowuje wynagrodzenie i nie może ponieść konsekwencji.

Jak zapisać przerwy w grafiku i ewidencji

Przerw z art. 134 nie odejmuje się od czasu pracy w ewidencji, bo są jego częścią; zmiana 6:00 do 14:00 to 8 godzin, niezależnie od tego, kiedy przypadło 15 minut. Przerwę niepłatną z art. 141 trzeba natomiast wyłączyć: zmiana 8:00 do 17:00 z godzinną przerwą to 8 godzin w ewidencji. Rozporządzenie o dokumentacji pracowniczej nie wymaga wpisywania przerw z osobna, ale wymaga liczby przepracowanych godzin, a ta zależy od rodzaju przerwy.

W grafiku warto zapisać trzy rzeczy. Po pierwsze, rodzaj przerwy przy zmianie: płatna 15, płatna 30 na dwunastce, niepłatna 60 w biurze. Po drugie, uprawnienia dodatkowe przy osobie: karmienie, młodociany, niepełnosprawność, ekran. Po trzecie, pory przerw tam, gdzie obsada jest jednoosobowa, żeby druga osoba mogła przejąć stanowisko. Sklep, który ma to w regulaminie i w grafiku, przechodzi kontrolę przerw w kwadrans.

[[cta:gastronomia]]

Najczęstsze pytania

Ile trwa przerwa w pracy?

Co najmniej 15 minut przy dobowym wymiarze od 6 godzin, 30 minut (dwie przerwy) powyżej 9 godzin i 45 minut powyżej 16 godzin, według art. 134 Kodeksu pracy. Wszystkie są płatne. Pracodawca może wprowadzić dodatkowo jedną przerwę niepłatną do 60 minut.

Czy przerwa w pracy jest płatna?

Tak, przerwy z art. 134 i przerwy dla grup szczególnych wlicza się do czasu pracy. Niepłatna jest tylko przerwa na posiłek do 60 minut z art. 141, a przerwa w systemie przerywanym jest płatna w połowie stawki za przestój.

Kiedy 30 minut przerwy w pracy?

Młodociany przy pracy powyżej 4,5 godziny, karmiąca jako każda z dwóch przerw, każdy pracownik jako suma dwóch przerw na zmianie powyżej 9 godzin, kierowca przy 6 do 9 godzinach pracy. Regulamin może wydłużyć przerwę z art. 134 do 30 minut.

Kiedy należą się 2 przerwy w pracy?

Gdy dobowy wymiar czasu pracy jest dłuższy niż 9 godzin, czyli na zmianach 10-, 11- i 12-godzinnych. Obie po 15 minut, obie płatne.

Jakie są rodzaje przerw w pracy?

Jedenaście: podstawowa z art. 134, niepłatna z art. 141, w systemie przerywanym, przy monitorze, na karmienie, dla młodocianych, dla osób z niepełnosprawnością, w pracy uciążliwej, dla kierowców, z regulaminu oraz powstrzymanie się od pracy przy zagrożeniu z art. 210.

Jak nazywa się przerwa w pracy?

Kodeks nazwy nie podaje. W praktyce 15 minut z art. 134 to przerwa śniadaniowa albo regeneracyjna, przerwa z art. 141 to lunchowa albo obiadowa, a 5 minut co godzinę to przerwa ekranowa.

Czy przerwa w pracy jest obowiązkowa?

Tak, pracodawca musi umożliwić skorzystanie z przerwy z art. 134 i nie może jej odebrać ani zamienić na wcześniejsze wyjście bez zgody. Pracownik może z niej nie skorzystać, ale nie nabywa przez to prawa do dodatkowego wynagrodzenia ani wolnego.

Czy można pracować 8 godzin bez przerwy?

Formalnie nie, bo przy wymiarze od 6 godzin przerwa 15 minut przysługuje z mocy ustawy. Brak realnej możliwości jej wykorzystania, na przykład w jednoosobowym sklepie, jest naruszeniem przepisów o czasie pracy i wykroczeniem z art. 281 Kodeksu pracy.

Ile przerwy na 8 godzin pracy?

Piętnaście minut płatnej przerwy z art. 134, a przy pracy przy komputerze dodatkowo 5 minut po każdej godzinie, razem do 55 minut. Karmiąca, młodociany i osoba z niepełnosprawnością mają własne dodatkowe przerwy.

Co mówi art. 210 Kodeksu pracy?

Że przy bezpośrednim zagrożeniu zdrowia albo życia pracownik może powstrzymać się od pracy, a gdy to nie pomaga, oddalić się z miejsca zagrożenia, zawiadamiając przełożonego. Zachowuje wynagrodzenie i nie może ponieść z tego powodu konsekwencji.

Podstawa prawna

• Kodeks pracy (ustawa z 26 czerwca 1974 r., t.j. Dz.U. 2026 poz. 1245): art. 132 i 133 (odpoczynek), art. 134 (przerwy 15 minut), art. 139 (system przerywany), art. 141 (przerwa niepłatna do 60 minut), art. 145 (przerwy w pracy uciążliwej i monotonnej), art. 187 (karmienie), art. 202 § 3¹ (młodociani), art. 210 (powstrzymanie się od pracy), art. 232 (posiłki profilaktyczne), art. 304 (bhp przy umowach cywilnoprawnych).
• Ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. 2026 poz. 884), art. 15 i 17.
• Rozporządzenie MPiPS z 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (t.j. Dz.U. 2025 poz. 58), § 7.
• Ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. 2026 poz. 477), art. 13.
• Rozporządzenie MRPiPS z 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej (t.j. Dz.U. 2026 poz. 474), § 6 (ewidencja czasu pracy).

Stan prawny na 26 września 2026 roku.

Przerwy przypisane do osoby, nie do stanowiska

Proplanum to program do grafików dla firm zmianowych, w którym rodzaj przerwy jest ustawiony przy zmianie, a uprawnienia dodatkowe przy osobie: karmienie, wiek młodocianego, niepełnosprawność albo praca przy ekranie. Przy zapisie zmiany program sprawdza długość dnia i liczbę przerw, a przerwę niepłatną z art. 141 odejmuje od czasu pracy w ewidencji. Jak wygląda kontrola tych reguł, pokazuje strona Kodeks pracy i czas pracy.